അക്ഷരങ്ങളുടെ ലോകത്ത് സ്വപ്നസഞ്ചാരിയായ എന്റെ എഴുത്തിനു കൃത്യതയും, കയ്യടക്കവും ആസ്വാദ്യതയും കണ്ടെന്നു വരുകയില്ല , ക്രമേണ അവയിലേക്കു എത്തിപെടാനുള്ള ഒരു സഞ്ചാരമാണ് .നിങ്ങളുടെ സത്യസന്ധമായ അഭിപ്രായങ്ങളും പ്രോത്സാഹനങ്ങളുമാണ് ആ യാത്രയുടെ ഊർജ്ജം....

തിങ്കളാഴ്‌ച, ഓഗസ്റ്റ് 01, 2011

ഒരു യാത്രക്കാരി

പറഞ്ഞിരുന്ന മേല്‍വിലാസത്തില്‍ വെളുപ്പാന്‍ കാലത്തു റ്റക്സിയുമായി റ്റാക്സി ഡ്രൈവറെത്തി, ഹോണ്‍ മുഴക്കി, തെല്ലു കാത്തുനിന്നിട്ടു, വതില്‍ പടിയില്‍ ചെന്ന്‌ പതുക്കെ തട്ടി. " ഒരു നിമിഷം " വ്രിദ്ധയുടെ നേര്‍ത്ത ശബ്ദം . ഏതൊ സാധനം തറയിലൂടെ വലിക്കുന്നതും കേട്ടു.കുറെ കഴിഞ്ഞു 90 കഴിഞ്ഞ വ്രിദ്ധ പുറത്തേക്കു വന്നു,തീരെ മെലിഞ്ഞ രൂപം വിലകുറഞ്ഞ വസ്ത്രമ്.അടുത്തു ചെറിയ സ്യുട്ട്കേസ്‌.

" എന്റെ ഈ പെട്ടി വണ്ടിയിലേക്കു വയ്ക്കുമോ ?" വ്രിദ്ധ ചോദിച്ചു. പെട്ടി കൊണ്ടുവച്ചിട്ടു ഡ്രൈവര്‍ തിരികെ ചെന്ന്‌ അവരുടെ കൈയ്യില്‍ പിടിച്ചു നടക്കാന്‍ സഹായിച്ചു. അവര്‍ അയാളുടെ തോളില്‍പിടിച്ചു നടന്നു നന്ദി പറഞ്ഞു. " ഇതൊന്നും വലിയ കാര്യമല്ല, എന്റെ അമ്മയോടെന്നപ്പൊലെയാണു പെരുമറുന്നത്‌ " എന്നായിരുന്നു അയാളുടെ മറുപടി.

"നീ എത്ര നല്ല കൊച്ചനാണു ! " കാറിലിരുന്ന വിലാസം തന്നിട്ട്‌ അവര്‍ ചോദിച്ചു:    " എന്നെ നഗരമധ്യത്തിലൂടെ കൊണ്ടുപോകാമോ?".
"അതല്ല എളുപ്പവഴി"സാരമില്ല എനിക്കു ധ്രിതിയില്ല. ഞാനാ വ്രിദ്ധരുടെ ആശുപത്രിയിലേക്കാണല്ലോ.അവരുടെ കണ്ണുകള്‍ നിറയുന്നതു അയാള്‍ കണ്ണാടിയിലൂടെക്കണ്ടു.
അവര്‍ പതിഞ സ്വരത്തില്‍ പറഞ്ഞു " രണ്ടു മക്കള്‍ വിദേശത്താണു ഭര്ത്താവു ജീവിച്ചിരിപ്പില്ല. ഞാനും എറെപൊകില്ലയെന്നു  ഡൊക്ടര്‍ പറഞ്ഞിട്ടുമുണ്ടു"

തുടര്‍ന്നു രണ്ടു മണിക്കുറോളം അവരുടെ വാഹനം നഗരത്തിലെ പല വഴികളിലൂടെയും ഓടി.പണ്ടു പടിച്ച പള്ളികുടം കണ്ടപ്പൊള്‍ അവര്‍ പഴ്യ ഒന്നാം ക്ളാസുകാരിയായി മാറി .അവര്‍ പണ്ടു ജൊലി ചെയ്തിരുന്ന കെട്ടിടം കാണിച്ചു തന്നു. ഓര്‍മ്മയുടെ  റീലുകള്‍ ഒരൊന്നായി വിരിയുകയായിരുന്നു. മധുവിധുക്കാലത്തു അവര്‍ താമസിച്ചിരുന്ന വീടും കാട്ടി തന്നു. ഒരു കട കണ്ടപ്പൊള്‍ പണ്ട്‌ അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന ന്രിത്തശാലയില്‍ വന്ന ചെറുപെണ്‍ക്കുട്ടിയായി അവര്‍ മാറി.

ഇടയ്ക്കു ചില സ്ഥലങ്ങളില്‍ അവര്‍ നിറുത്താന്‍ പറയുമ്.നിശബ്ദയായി ദൂരെക്കു നോക്കികൊണ്ടിരിക്കുമ്. എതൊക്കെയൊ ചിത്രങ്ങള്‍ അവരുടെ മനസ്സില്‍ തെളിയുകയും മായുകയും ചെയ്തിരുന്നു.

സുര്യസ്തമത്തിന്റെ ലക്ഷണം കണ്ടപ്പൊള്‍ അവര്‍ പറഞ്ഞു "ഇനി നമുക്കു പൊകാമ്. എനിക്കു ക്ഷിണം തൊന്നുന്നു" . അവര്‍ ഇരുവരും  നിശബ്ദരായി വ്രിദ്ധസദനത്തിലേക്കു നീങ്ങി. തഴ്ന്ന കൂരയുള്ള ഒരു ചെറിയ കെട്ടിടം . വ്രിദ്ധയെ കണ്ടു രണ്ടു ജൊലിക്കാരെത്തി അവര്‍ വണ്ടിയില്‍ നിന്നും പെട്ടികളെടുത്തു വ്രിദ്ധയെ ഒരു വീല്‍ചെയറിലിരുത്തി. അവര്‍  പഴ്സെടുത്തു പിടിച്ചു കൊണ്ടു ചൊദിച്ചു " എത്ര വെണം ".   "ഒന്നും വേണ്ട ".  " അപ്പൊ നിനക്കു കഴിയേണ്ടെ".

"വേറേയും യാത്രക്കാരുണ്ടല്ലൊ, അമ്മാ!" ഒന്നും ആലൊചിക്കാതെ കുനിഞ്ഞു അവരെ മാറൊടണച്ചു. അവര്‍ ആ ടക്സി ഡ്രൈവറെ പിടിച്ചമര്‍ത്തി, സ്നേഹത്തിന്റെ കടല്‍ ഒഴികിയെത്തുന്നതു പൊലെ അയാള്‍ക്കു തൊന്നി.

" നീ കിഴവിക്കു , സന്തൊഷത്തിന്റെ നിമിഷം പകര്‍ന്നു തന്നു വളരെ നന്ദി." ആ ഡ്രൈവര്‍ അവരുടെ കൈയമര്‍ത്തിയിട്ടു തിരികെ നടന്നു. പിന്നില്‍ ഒരു വാതിലടയുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു.അതൊരു ജീവിതം അവസാനിക്കുന്നതിന്റെ ശ്ബ്ദവുമായിരുന്നു.
അന്നു ആ ഡ്രൈവര്‍ അരെയും യാത്രയ്ക്കു എടുക്കാഅതെ അലക്ഷ്യമായി നടന്നു.
അന്നു പിന്നിട് അദ്ധേഹത്തിനു അരോടും സംസാരിക്കാന്‍ പോലും വിഷമമായിരുന്നു.

അദ്ധേഹം മനസ്സിലോര്‍ത്തു, ഒരിക്കല്‍ കൂടി ഹൊഎണ്‍ അടിച്ചു ആളെ കാണുന്നിലെന്നു പറഞ്ഞു മടങിയെങ്കിലൊ? അന്നു ചെയ്തതില്‍ കൂടുതന്‍ പിന്നിട് ഒന്നും ജീവിതത്തില്‍ ചെയ്തിട്ടില്ല,
ജീവിതത്തില്‍ ചിലപ്പൊള്‍ ഇതു പൊഎലുള്ള വലിയ നിമിഷങള്‍ വീണുകിട്ടിയേക്കാമ്.
അന്യര്ക്കു നിസ്സരമെന്നു തൊഎന്നുമെങ്കിലും നമുക്കു വലുതായ നിമിഷങള്. നമ്മള്‍ പറഞ്ഞതൊ ചെയ്തതൊ അന്യര്‍ ഓര്‍ത്തില്ല എന്നു വരാം പക്ഷെ അവരില്‍ നാം ഉളവാക്കിയ വികാരവും അനുഭൂതിയും വലുതായിരിക്കാം.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...